و احيانا راوى آن را تصنيف مىكنند كه چون چنين مطلبى را نقل كرده است ولى به نظر مى رسد از نظر قواعد كلى دعاهاى صحيح وخوبى هستند - : « اللهمّ اءنّى أسئلك بمعانى جميع ما يدعوك به ولاة امرك ، المأمونون على سرّك المتبشرون بأمرك الواصفون لقدرتك المعلنون لعظمتك . . . . لافرق بينك و بينها إلّا أنّهم عبادك و خلقك فتقها و رتقها بيدك ، بدوها منك و عودها إليك ، أعضاد و أشهاد و مناه و أذواد . . . » بارخدايا ! من از تو مى خواهم به حق معانى همهء آنچه كه واليان امرت با آنها تو را مى خوانند ، همانها كه امينان بر راز تو ، شادى كنندگان به امر تو ، وصف كنندگان قدرت تو و هويدا كنندگان عظمت تو هستند . . . . فرقى ميان تو و آنها نيست جز اينكه آنها بندگان تو و مخلوق تواند و بستن و گشايش آنان به دست تو است ، آغازشان از تو و انجامشان به سوى توست ، بازوان حق اند و گواهان آن ، ميزانهاى حق اند و مدافعان آن . . . چنان كه ملاحظه مىشود در اين دعا وسايط فيض الهى بدينگونه توصيف شده اند كه : فرقى بين تو و اين وسايط نيست ، جز اينكه آنها بندگان تو هستند . تو بى نهايتى ، آنها هم بى نهايت . بزرگانى هستند كه به اين دعا اشكال كرده اند ، فقيه رجالى بزرگ عصر « قده » در شرح حال راوى اين حديث در كتاب پرارج